Δοκιμιογράφοι του προηγούμενου αιώνα ανέφεραν ότι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που θα έχει να διαχειριστεί ο άνθρωπος στο μέλλον, λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης, θα είναι ο ελεύθερος χρόνος και η δημιουργική διαχείρισή του. Η τεχνολογία και η αυτοματοποίηση της παραγωγής θα απελευθέρωνε τον άνθρωπο από το σωματικό μόχθο, θα του διασφάλιζε υψηλό βιοτικό επίπεδο και αύξηση της παραγωγικότητά του.

Αυτή η προσέγγιση δεν έλαβε όμως υπόψη της τον καπιταλισμό ως κυρίαρχο παγκοσμιοποιημένο σύστημα που γεννά και αναπαράγει ανισότητες, ούτε την αδυναμία του δημοκρατικού ελέγχου και της θέσπισης κανόνων σε διεθνές επίπεδο που θα μπορούσαν, έστω, να περιφρουρήσουν το μεταπολεμικό Κεϋνσιανό μοντέλο που διατηρούσε την κοινωνική ειρήνη. Έτσι, σήμερα, ο άνθρωπος εργάζεται λιγότερο, όχι γιατί δεν έχει ανάγκη, αλλά γιατί έχει σε μεγάλο βαθμό εξοβελιστεί από την αγορά εργασίας, σε βαθμό αντίστοιχο της συσσώρευσης πλούτου σε ακόμη λιγότερους «παίκτες» που με τη μορφή των πολυεθνικών εταιριών καταρτίζουν προϋπολογισμούς μεγαλύτερους αρκετών εθνικών κρατών. Έτσι, από τη Δημοκρατία μεταβήκαμε στην εταιριοκρατία.

Η μετάβαση από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό διήρκεσε αρκετούς αιώνες που πληρώθηκαν με αίμα όπως και οι ίδιες οι καπιταλιστικές κρίσεις στη συνέχεια που κατέληγαν σε πολέμους με αποκορύφωμα το δεύτερο παγκόσμιο. Η μετάβαση από το σύγχρονο χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό-καζίνο στην επόμενη μορφή του, καθώς και το περιεχόμενο αυτής, δεν πρέπει να μας βρει ως κοινωνία αδιάφορους ούτε αμέτοχους. Δεν μπορεί να βρει την Αριστερά αμυντική. Η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση της ρομποτικής και της τεχνητής νοημοσύνης, η τεχνολογική έκρηξη, μπορεί να σηματοδοτήσουν μια καλύτερη μέρα για την ανθρωπότητα ή το τέλος της. Οι προοδευτικές δυνάμεις λοιπόν πρέπει να συμμαχήσουν και να διαμορφώσουν τη σύγχρονη προοδευτική ατζέντα διακυβέρνησης αλλά και καθορισμού κανόνων στο νέο παραγωγικό υπόδειγμα, γιατί στα παγκόσμια προβλήματα μπορεί να υπάρχουν μόνο παγκόσμιες λύσεις.

Πρέπει λοιπόν να διαμορφωθεί ένα νέου τύπου κίνημα που θα απαιτήσει την παγκόσμια δημοκρατική διακυβέρνηση, θα αντιμετωπίσει το νέο κύκλο έντασης των ανισοτήτων και την κρίση της αντιπροσώπευσης των πολιτών στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Θα θέσει ως προτεραιότητα την κυκλική οικονομία και την οικονομία έντασης γνώσης, θα αξιοποιεί τα ανοιχτά δεδομένα, και θα σχεδιάσει ένα σύγχρονο πλαίσιο κοινωνικής δικαιοσύνης και προστασίας της εργασίας. Για την Ε.Ε. η ανάγκη είναι ακόμη πιο επιτακτική, καθώς η ακροδεξιά, επιδιώκοντας εθνικές αναδιπλώσεις, στο όνομα της δημοκρατίας και της εθνικής κυριαρχίας, αυξάνει τη δυναμική της και έχουμε πάρει τα διδάγματά μας από την ιστορία. Ή μήπως όχι;